یکی از مواردی که خیلی برای ماندن در مسیر رشد،ارزش دارد و بسیار پر اهمیت است.
این است که ما به خودمان نگاه کنیم همانطور که در آینه صورتمان را می بینیم . توجه به اعمال و رفتارمان از ریزترین و بی اهمیت تربن (به نطر خودمان) تا مهم ترین آنها را زیر ذره بین ببریم. تا متوجه شویم چه کمبودهایی در دیدگاهمان وجود دارد. یا چه دیدگاهی از ما مناسب نیست یابرای ما کارآیی ندارد و باید آن را کنار بگذاریم. و همچنین از کداماحساس یا عواطفمان به جا ومناسب استفاده نمی کنیم . وقتی به جای اینکه چشم وگوشمان به این باشد که دیگران، چه میکنند و چه شخصیتی دارند. در گیر کنشها و واکنشهای عاطفی و رفتاری خود باشیم. مرتباً به اصلاح خودمان مشغول می شویم و درون خود را از آنچه به ما واطرافیانمان آسیب میزند رها می کنیم.
البته این فرایند تا زنده هستیم ادامه خواهد داشت. چرا که ما انسان هستیم و تمام عواطف و احساسات منفی و مثبت خود را در مسیر زندگی نیاز داریم و توجه به هر کدامبرای این است که بهره بردن در حد تعادل را و استفاده مناسب از آن را در جهت اهداف و روابط و رویاهایمان را پیدا کنیم.
