"کسانی که زندگی ژرفی دارند، از مرگ نمی ترسند." این جمله آناییز نین است که دارد مقیاس به دست ما میدهد و میگوید اگر از مرگ می ترسی یعنی زندگیت عمق ندارد. یعنی روزمرگی میکنی. یعنی ارزش های خودت را پیدا نکرده ای و به دنبال رویایت نرفته ای. یعنی در ای کاش و حسرت و به امید فردایی که هرگز نمی آید زندگی را می گذرانی.
راستی چه وقتی زندگی ما عمق پیدا می کند؟به نظر من زمانی که در لحظه زندگی کنیم. رسالت خود را در زندگی یافته باشیم. چون در آن صورت است که زندگی معنای ارزشمند خود را برای ما پیدا کرده و ما برای تاثیر خود را در این دنیا ایستاده ایم. وقتی رویای شخصی خود را می شناسیم. اهداف کوتاه وبلندی را برای رسیدن به آن تعریف کرده وبا برنامه ریزی زندگی خود را پیش می بریم.در این صورت نه درگیر حسرت و ای کاشی می شویم و نه بار پشیمانی را به دوش میکشیم و هر روز را کامل زندگی می کنیم. در چنین صورتی است که هر روز را با منتهای توان خود زندگی میکنیم و هیچ طلبی از زندگی نداریم.
