هر کس در مسیر زندگی، نوعی از بودن را تجربه میکند که بیانش برای دیگران خالی از لطف نیست و من نیز از این قاعده مستثنی نیستم. با بیان اینکه چطور در مسیر زندگی قدم برمی داریم. می توانیم منشا خدمتی برای دیگران باشیم. سخاوت اینکه تجربه های بودنمان را با دیگران به اشتراک بگذاریم باعث میشود که در یکپارادوکس قرار بگیریم.یعنی ضمناینکه راجع به خودمان میگوییم راجع به دیگران هم باشیم. تا انها راهشان را در زندگی آسان تر بیابند و روند رشدشان سریعتر گردد.
در طول سالهای عمرم هر زمانکه انتخاب میکردم، برای آموختن در کنار استادی باشم. خودم را صد درصد می سپردمبه جریان آموختن وبه شکوتردید در طی دوره بها نمیدادم. همیشه یادگیری برای من ارزش بوده است. به همین علت کلاس برایم یکامر جدی و لذت بخش بوده و هست. آن را یک سرگرمی صرف نمی دیدم . با تمام وجود آموزه های آن کلاس را به کارمی بستم. یعنی با موضوع سطحی برخورد نمیکردم.وهمین در من شعفی برای حرکتدر جهت کیفیت روزهایم ایجاد میکرد. سمت وسوی زندگی ام را جوری قرارداد که بتوانمانسان تاثیر گذار تری در زندگی باشم.
نکته دیگری که لازم می دانم مطرح کنم. این است کهدر این سالها گاهی نیز پیش می آمده که با استاد یک کلاس نمی توانستم، ارتباط برقرار کنم و کلامش را نمی فهمیدم در چنین مواقعی لزومی به ادامه نمی دیدم.
یا اینکه یک جایی، مسئله ای در زندگیم پیش می امد ، که آن زمان نمی توانستم خودم را طوری قوی کنم که، هم آن اتفاق را راهبری کنم و هم کلاس را پیش ببرم. و همین باعث شده از آن کلاس صرف نظر کنم. واین خودش عاملی میشد تا در اولین هشیاریها شروع به قوی تر کردن خودم بکنم. این روزها که نسبت به آنچه که گذشته و هست نگاه میکنم. متوجه هستم در نقطه هایی که نتیجه مطلوب را نگرفتم. انتخاب به وقت یا مناسبی نکردم.
به تجربه من هر چه در زندگی زودتر بتوانیم، نسبت به خواسته های قلبی خود، آگاه شویم و الویت بندی مناسب بکنیم. در این مسیر هفتاد ،هشتاد ساله ی زندگی، انتخابهای به وقت و مناسب بیشتری را تجربه خواهیم کرد در نتیجه روند رشدمان سریعتر میشود و زندگی با تمام فراز و نشیبهایش برایمان لذت بخش تر می گردد.
