برتر از دیگری بودن، هیچ عظمتی ندارد. عظمت در این است که برتر از خود پیشینتان باشید.
این ضرب المثل هندی ارزش بسیار بزرگی را برای ما روشن می کند. کسانی که در هر بُعد از زندگی چشمشان به بودن و زندگی دیگران است و میخواهند از دیگران برتر و بالاتر باشند. وقت خود را تلف می کنند. چون نمی توانند توانایی ها و ارزش های وجودی خود را پیدا کنند. در نتیجه نه اینکه به عظمتی دست نمی یابند. بلکه عظمت وجودی خود را از دست می دهند. بیشتر اوقات چنین انسانهایی حتی اگر به موفقیتهایی دست یابند باز حس رضایت در آنها رشد نمیکند و حال خوب را تجربه نمیکنند چرا که به مرور دیگران از آنها جلوتر می روند. ضرب المثل معروف خودمان که "دست بالای دست بسیار است" گویای همیننکته است.
هریک از ما اگر روی اگاه شدن خودمان از تواناییهایمان کار کنیم و فقط بخواهیم قدمی برداریم و از دیروز خودمان انسان بهتری بشویم. هر شرایطی که در زندگیمان پیش بیاید متوقف نمی شویم. بلکه حرکت پیش رونده خواهیم داشت.
در چنین صورتی شرایط واشخاص دور ما نیستند که واسطه ی خوشبختی ما هستند. بلکه ما از درون در هر حالی حس خوشیختی می کنیم. چرا که از دیروز خود یک قدمجلوتر هستیم. در واقع مقایسه فقط یکجا ارزش است. آن هم خودمان با خود دیروزمان.
مقایسه خود با دیگران حاصلی جز افسردگی و اضطراب ندارد.
