از طریق استاد جوان و برازنده کشورم شاهین کلانتری عزیز با نویسنده های داخلی و خارجی بسیاری آشنا شدم. در لایو دیشب شان از نویسنده ای نام بردند، به نام "ارهان یاموک" که جمله تامل برانگیزی در باب نوشتن در کتاب "رنگهای دیگرش" دارد. او می گوید:" خوب نوشتن یعنی اینکه طوری بنویسی که خواننده بگوید من هم میخواستم همین را بگویماما نمی توانستم خودم را انقدر به بچگی بزنم."
کلمه کلیدی این عبارت" بچگی" است. به نظر من یک بچه رها از تمام قید و بندها و قضاوتها ی یک بزرگسال است. بنابراین آنچه می گوید واقعیت محض است. چون او واقعیت محض را می بیند. همان را نیز بیان میکند. چقدر اتفاق افتاده است که از جمله کودکی شگفت زده شده ایم. چیزی به نامراز برای کودکمفهوم ندارد. و اغلب ما تا بزرگسالی در مواردی کهمگوهای خانه را گفته ایم توبیخ شده ایم، که در بزرگسالی چیزی در دلمان میگذرد و کلامی دیگر به زبان می آوریم. یک نویسنده نیز تا نتواند از قالبهای تعریف شده عبور کند . نمی تواند اثری خلق کند کهماندگار گردد.
یکخاطره که در کلاسی شرکت میکردم.به ذهنم رسید. البته در باب نوشتن نیست بلکه در باب گفتن است. در آن کلاس گاهی استاد در مورد موضوعی مربوط به صحبتهای آن روزشان از یکی از ما شاگردان می خواستند که هر چه به نظرمان می رسد، بگوییم. در آن روز ها من تامل میکردم که اگر دوستی میخواهد صحبت کند. وارد شود. اغلب اتفاق می افتاد که در نتیجه مندستم بالا می رفت و از ۵ تا بیست دقیقه در مورد آنموضوع حرف میزدم. در آخر تمام جلسات تعدادی از همکلاسیها نزد من می آمدند و اذعان میکردند که همه آنچه گفتی در دل و فکر ما بود اما ما نمی توانیم مثل تو بیان کنیم. پاسخ من همیشه به دوستانم این بود که:" اصل فهم یک درس است.که من و شما برابر هستیم. اما من زبان جمع هستم. "
البته نا گفته نماند که من در فاصله یکماهه هر جلسه عادت داشتم در طی روزهای بعد، به موضوعات مطرح شده فکر کنم و درباره آنمو ضوع مطالعه کنم. در نتیجه هضم مطلب جلسه قبل اتفاق می افتاد به موضوع جلسه بعد رسیده بودم و بسیار در باره آن اندیشیده بودم . وقتی استاد شروع به صحبت وپرسش میکردند من از دریافتهایم بی هراس صحبت میکردم. اغلب اوقات مورد تایید استاد نیز قرار می گرفتم.
