مهمترین ارتباط ما با کسی نیست مگر خودمان. این ارتباط است که در صورت درست شکل گرفتن، ما را به رضایت و صلح درونی می رساند.
البته نا گفته نماند که ما در ارتباط با انسانهای دیگر است که با خود واقعی امان روبرو میشویم. تاریکی ها وروشناییهای خودمان را می بینیم. پذیرش روشنی وجودمان بسیار راحت تر از پذیرش نقاط تاریک وجودمان است.
در مواجه با بخشهای تاریک خود است که مسئولیت پذیری در ما رشد می کند. ما در اینمرحله است که به خودمان سخت میگیریم و سخت هم به ما می گذرد. اما با عبور از اولین تاریکی و تبدیل آن به روشنایی چنان شوقی در ما ایجاد میشود که بودن در این مسیر انتخاب ما می شود.
در ارتباط با خود که هستیم، نیروی ما به هدر نمی رود چرا که ما مرتب ارزشهای خودمان را می بینیم و راههای تقویت آنها را به دست می آوریم. و برای خود و دیگران انسان تاثیر گذ ار تری میشویم.
