هاروکی موراکامی در جنگل نروژی از زبان ریکومیگه:
" آدمها دو دسته ان، یه دسته اونایی هستن که هیچوقت حرف دلشون رو به دیگران نمی گن و یه دسته اونایی هستن که در قلبشون راحت به روی دیگران باز می کنن وهر چی توش هست رو می ریزن بیرون.....
این که مردم حرف دلشون رو به هم بگن، چه فایده ای داره؟
خب باعث میشه حال شون بهتر بشه."
خیلی وقتها رفتار مان طوری ست که انسانها را پشیمان می کنیم از این که حرف دلشان را با ما مطرح کنند. اینکه بتوانیم سنگصبور دیگران باشیم، حال خوب را به دیگران هدیه داده ایم.
موانعی که باعث میشود که دیگران حرف دلشان را نگویند. قضاوتها ، تجزیه و تحلیل ها ، راه کار دادنها و بازگو کردن گفته هایشان در محافل دیگر است. این نکته آخر باعث سلب اعتماد می شود.
برلی سنگصبور شدن، لازم است، تمرین کنیم که حرفهای دیگران را بشنویم و رها کنیم.
وقتی در برابرکسی می نشینیم و او میخواهد که حرف دلش را برای ما بگوید بهتر استدر چشم او نگاه کنیم و برای اینکه متوجه شود که حرفهایش را می شنویم. گاهی جمله ای بگوییمکهمتوجه شود کلامش را درک کرده ایم. می توانیم در آخر کلام او بپرسیم آیا میخواهد نظری بدهیم یا نه.
در آخر نیز از او برای اینکه ما را امین خود دانسته تشکر کنیم.
بعد از جدایی از او نیز به ذهن خود اجازه درگیر شدن با موضوعات مطرح شده ازسمت
او را ندهیم.یعنی هر بار که آن کلام را به یاد می آوریم، مانند عبور یک ماهی در اکواریم نگاهش کنیم. این شیوه کمکمیکند، تا به سرعت از انگفتگو رها شویم و ذهنمان ازاد شود.
