رویای من

 موضوع متن من" توجه" است.  سالهاست که‌ دارم‌ روی توجه خودم کار میکنم‌. وقتی که بسیارجوان‌ بودم؛ گاهی، کاری را که مادرم به من ‌می سپرد، فراموش میکردم.  و تا مورد سوال قرار می گرفتم‌،  جمله معروف " آخ یادم رفت " را به زبان می آوردم.  مادرم ‌میگفت:"نگو یادم ‌رفت. بگو برام مهم نبود!"  و من هاج‌و واج نگاهش میکردم‌ و اوتوضیح میداد:" چطور وقتی یک‌کتاب را میخوانی جز به جز مطالب و موضوعاتش رو شرح می دهی و یک واو را هم جا نمی اندازی؟ ولی درمورد بقیه چیزها اینطور نیستی! اگر آدم فراموشکاری باشی، باید مطالب کتابها هم  یادت نباشد." در واقع من هر وقت به این جمله مادرم فکر میکنم‌ با خودم میگویم  همین توجه به کتاب نشان از جهت علاقه مندی من بوده است.

یک‌ جمله در کتاب راه هنرمند هست که جولیا کامرون میگوید: "بدترین حرفی که‌ در مورد یک‌انسان میشود  گفت این هست که  او" توجه" نکرد."  توجه به جزئیات و  آنچه در اطراف ما میگذرد، برای رشد مهم است. در واقع یک‌جور جزئی نگر بودن و دقت داشتن به آنچه در اطراف ما میگذرد باعث رشد خلاقیت در درون‌ما میشود. زیرا خلاقیت در پرتو جزئی نگری رشد میکند.

 آنچه در اطراف ما میگذرد چون روی کار کردن ما در حیطه مورد علاقه امان تاثیر گذار است، باید مورد توجهمان قرار گیرد. زیرا باعث میشود سرعت حرکتمان در مسیر خلاقیتمان بیشتر شود. حالا اگر ما قصد داشته باشیم، نویسنده شویم‌، که دنیای اطرافمان اعم از طبیعت و انسانها و جامعه شناسی و روانشناسی و ... از اهمیتی بیشتری برخوردار میشود. یکی از نویسندگان‌ میگوید: "نویسنده کسی است، که توجه میکند."  

این که ‌ما به این تشخیص برسیم که‌، چه چیزهایی را از دایره توجه خود خارج‌ کنیم و چه موضوعاتی را روی آن‌تمرکز کنیم، باعث میشود که سرعث رشد ما در مسیر علاقمندیمان دوصد چندان گردد. 

یک راه شناخت خودمان این است که ببینیم، وقتی که کسی نیست چطور وقتمان ‌را پر میکنیم؟  اصلا رابطه ما با تنهایی چگونه  است؟ از آن چطور یاد میکنیم؟ 

به نظر من‌ آدمها در خلوت و تنهایی ساخته میشوند و آنچه در جمع بروز می کنند نتیجه خلوتهایشان است. 

وقتی کسی اصلا نمیتواند تنها باشد وفقط دنبال این است که‌ از تنهایی فرار کند، معلوم است به شکلی با خودش نمی تواند روبرو شود. برای ساخته شدن شخصیتش هم وقت نمی‌تواند بگذارد و یا کسی که‌ تنهاییش را با ضد ارزشها پر میکند، خودش باید بداند که برای نابودی خودش، قدم برمی دارد. 

به نظر من‌ هر انسانی، ساعتی از شبانه روز را باید تنها باشد و در آن زمان به امور شخصی و علایق خودش بپردازد. و همین میتواند باعث شود که ‌حال خوب را در بقیه امور روزانه اش تجربه کند. کسی که ‌به این ‌امر توجه دارد احساس زیان کمتری را در زندگی تجربه میکند. و با تمام فراز ونشیبهای زندگی حس قربانی بودن و‌ له شدن در زیر چرخ دنده های زندگی را کمتر تجربه می کند.

من به تنهایی مانند یک‌ گنج‌ نگاه میکنم و در طول زندگی از آن بهره های  بسیار برده ام‌. در تنهایی عادتهای مفید را ایجاد کرده ام‌. مطالعه کردن ، نوشتن و پیاده روی لحظاتم را می سازند. 

در تنهایی خیلی وقتها به عملکرد خودم در ارتباط با دیگران نگاه میکنم‌. و اگر جایی اشتباهی را مرتکب شده باشم‌. برای تغییر آن برنامه می ریزم. 

در تنهایی به برنامه ریزی برای اینکه چطور در بین کارهای روزانه بطالت کمتری را تجربه کنم نیز می اندیشم. البته نا گفته ‌نماند اندکی بطالت برای خلاقانه تر عمل کردن در بقیه ساعات و ایام لازم است. 

در تنهایی احساس سبک‌سدن در مغزم پیدا میکنم ‌و همین باعث میشود که‌کارآیی مغزم در امور دیگر بهتر بشود.   

به هستی که نگاه میکنیم آنچه می بینیم تکرار شب و روز، فصلها و سالهاست.  همینطور در زندگی ما،بسیاری از اعمالمان‌ نیز تکرار میشوند. خوردن ،خوابیدن، راه رفتن، نشستن،کار کردن. و جالب این است که برایمان هیچ کدام  تکراری هم  نمیشوند و جذابیتشان را نیز از دست نمیدهند. 

اما وقتی کنار هم می نشینیم و گفتگو میکنیم از ملال آور بودن تکرار صحبت می کنیم. فرض کنید یک دونده هر روز دویدنش را تکرار نکند و یا یک‌ نویسنده هر روز نوشتن را تکرار نکند. آیا اگر به تمرین نپردازد و از تکرار غافل شود می تواند به مهارت و تولد جدیدی از خودش برسد؟ 

برای تغییر در رفتارها و افکار و باورهایمان نیز لازم است. کارهای متفاوتی را تکرار کنیم. مثلا هر روز مطالعه کنیم. و در کنار بزرگان شاگردی کنیم. تا بتوانیم پوست بیندازیم و آن آدم قبلی نباشیم .

به نظرمن تکرار منشاء تغییر است. با جهش های کوتاه و بلند و رها کردن آنها و دنبال نکردنشان، روشنایی و فروغی برایمان حاصل نمیشود. در مسیر رشد نیز باقی نخواهیم ماند.

 یک جمله جولیا کامرون در کتاب راه هنرمند دارد که می گوید:"حتی جبون ترین زندگیها متضمن لحظه های تعهد است." 

 و اگر بخواهیم از زندگی پر از ترس رها شویم، و برای خودمان قدمهایی در مسیر رشد برداریم. باید این لحظه های تعهد را بیشتر و بیشتر تکرار کنیم. تا تعهد به خود، در ما نهادینه شود.  آن وقت است که‌ هیچ گاه ادم قبل باقی نمی مانیم. پس برای اینکه تکراری نشویم، لازم است با تکرار از در دوستی در آییم.

وقتی  که دیده نشدن به عنوان یک‌ کیفیت برای شخصی در بیاید و حد تعادل آن، برای شخص معلوم‌نباشد. می تواند فاجعه ای را  در زندگی فرد رقم بزند.

 در گام اول شخص تمرین میکند که ارزش های وجودی خودش را نادیده بگیرد، و به عنوان یک انسان در بر خورد با دیگران بخش روشن آنها (در اصطلاح مردم خوبیهای دیگران)را ببیند. و  وقتی نوبت به خودش می رسد کوچکترین خطا را به خودش روا ندارد؛ اینجاست که‌ فقط کمبود های خود را می بیند.در نتیجه هر جا مسئله ای در رابطه با دیگران برایش پیش می آید.  تمام مسئولیت آن اتفاق را به عهده میگیرد و رفتار و سطح آگاهی وشعور دیگران را نیز دخیل در ماجرا نمی بیند. در واقع هوشیارانه نسبت با عملِ دیگران برخورد نمی کند. ضمن‌اینکه مرتب روی کیفیت خودش کار میکند. ابرازش طوری میشود که آن ‌کیفیت حتی در نظر خودش  نمی اید، چه رسد به آنکه دیگران  آن را ببیند.  پس اعتماد به نفسش پایین می آید. تا جایی که اقتدار و عزت نفسش را از دست می دهد.

در مورد من چنین شد،  که قدرت ابراز من بی نهایت پایین آمد. مورد سوءاستفاده اطرافیان قرار گرفتم. و یک‌دوره  بسیار تحت فشار بودم و مرتب به خودم‌نگاه می کردم‌و دقتم‌دراینکه من باید رفتار مناسب داشته باشم. عاملی برای  سرکوب کردن،  خودم‌ شده بود. این سرکوبگریها  بیماریهای روان تنی را برایم به ارمغان آورده بود‌.   کار به آنجا رسید که  برای  هر بیماریی ِجسمی که‌ به پزشک‌مراجعه میکردم. پزشکان به نوعی مرا به دیدن خودم دعوت میکردند و اینکه  خودم را الویت قرار دهم. حتی بعضی پزشکان می‌گفتند "دور کسانی را که باعث آزارت می شوند خط قرمز بکش." 

بالاخره روزی پا روی ترسهایم گذاشتم و  شروع کردم‌ به ایستادن برای خودم. کلاسهای  خودشناسی،  دیدن دوره هایی در زمینه ارتباط ومطالعه در زمینه رفتارهای متقابل و........ باعث شد یادبگیرم چطور در برابر دیگران باشم که ضمن اینکه آسیب به خودم‌نزنم به دیگران نیز آسیب نرسانم‌. چطور باشم که‌ارزشهای وجودیم  دیده شود. یادبگیرم‌ مرزهای جدیدی در رابطه هایم تعریف کنم.  با دیده شدن آشتی کنم‌. وجه تمایز  نمایش دادن و دیده شدن را  بشناسم.

و این شد آغاز رشد از بُعد دیگری برای من. 

یک‌ ویژگی که‌، در طول  زندگی توانسته است. به رشد من‌ قوام ببخشد و مرا در مسیر نگه دارد. روحیه مداومت داشتنم، بوده است . زمانی که راهی را انتخاب می کنم که به نظرم  می رسد، که در این برهه از زندگی نیاز من است و عمیق شدن در آن‌می تواند به بالا رفتن‌کیفیت شخصی ام‌ کمک‌کند و همینطور باعث میشود در زندگی دیدگاه بهتری پیدا کنم. به طور منسجم به کسب اطلاعات و آگاهی در آن‌مقوله  می پردازم.  از جنبه های مختلف آن‌موضوع را مورد بررسی قرارمیدهم. گوشهایم‌چنان تیز میشود که اگر کسی در آن مورد صحبت کند. ویا منبعی را معرفی کند. محال است بی تفاوت از کنار آن عبور کنم. تا آنجا که در برنامه های تلویزیونی نیز به دنبال آن بودم‌و برنامه ای را که در آن راستا بود پیگیری می کردم. مثلا شبکه‌مورد علاقه ام شبکه چهار تلویزیون بود که برنامه هایی که در مورد روانشناسی یا جامعه شناسی و عرفان ساخته میشد را پیگیری میکردم. 

این مداومت در تمام ابعاد زندگی برایم جایگاه خاص و ویژه ای داشته است و دارد. چرا که از نوجوانی دغدغه ام‌کیفیت خودم بوده است. و همین امر مرا با فرصتهای بزرگ و کوچک‌زیادی مواجه کرده است و من از ان فرصتها بدون حاشیه سازی بهره برده ام. 

در دوره های مختلفی‌که از جوانی وارد آنها میشدم هیچ‌گاه خودم را درگیر حاشیه ی آن فضا نمی کردم. زیرا خواسته ام از آن فضا برایم ، کاملا روشن بود. این نوع بودن هم مزیت دارد و هم زیان .‌

مزیت این نوع بودن، این است که با تمام توان، انرژی ام معطوف به  دریافت بهتر از آن‌ میشد و زیانی که متوجه من شده بود این بود که درهمان‌فضا دیده نمی شدم‌. 

امروز میدانم  که منشاء این نوع بودنم ، چه در زندگی خانوادگی و چه زندگی اجتماعیم به چه چیزی چه  برمیگردد. من از نوجوانی بسیار به زهد وعرفان علاقه مند بودم و در آن نوع‌بودن‌ "دیده شدن" ارزش نبود. 

(در وبلاگ بعدی فرایند تغییر م را می نویسم)

هنر اینکه بخواهم در طول روز، وقت برای خودم ذخیره کنم‌.  یکی از سختترین کارها در سالهای بعد از ازدواج وبا آمدن سه بچه ،و همینطور داشتن خانواده های بزرگ خودم وهمسرم بود. البته به خاطر علاقه زیاد به کتاب و کلاس و اینکه کلا  منبع آرامشم در زندگی بودند. بالاخره با هر سختی بود راهی پیدا میکردم.یکی از کارهای جوانیم.این بود که صبح ها قبل از بیدار شدن بچه ها ویابا مدرسه ای شدن آنها بعداز رفتن آنها به مدرسه،  معمولا دوساعت اول صبح را به مطالعه اختصاص میدادم وبعد از آن به امور منزل میرسیدم‌ و در طول روز نیز از وقتهای کوتاه و وقتهای بازی بچه ها برای خواندن کتاب استفاده میکردم. گاهی به آن سالها؛ حتی تا پنج‌سال پیش خودم‌که نگاه می کنم‌. تعجب میکنم‌که‌چطور می توانستم به همه موضوعاتم برسم. مثلا طی سالهای دانشگاه وشش سالی که به کلاس به سوی تعادل می رفتم.  یک‌مهمانی یا عروسی را حذف نکنم‌.اما انچه کمبود در این روند بود راضی نگهداشتن دیگران بود و همین عامل قربانی کردن خودم و خواسته هایم  می شد.  اینگونه بودنم به من ضربه بسیار زد . چرا که‌من با نوع بودنم انگار به همه گفته بودم در خدمتتان هستم. توقعات بالایی را در آنها ایجاد کرده بودم بالاخره بیش از یک دهه قبل شروع کردم به تغییر رویه و امروز بسیار خوشحالم که از زمانی که‌خودم برای خودم ارزش قائل شدم دیگر کم‌کم‌همه نیز پذیرفتند من آدم‌ سابق نیستم. 

 در زندگی، برایم‌حمایت گرفتن کار بسیار سختی بود. باورم این بود که‌ خودم باید از پس تمام کارهایم بربیایم. هر چند این نوع بودن باعث شده بود که هر روز توانایی خودم را بالا ببرم‌؛ اما یک سری از  کارهایم سخت‌ پیش می رفت.  و باعث شده بود خیلی از اوقات،  از دیدن خود واقعی ام  محروم بشوم. من‌هیچ وقت از حمایت کردن دیگران دریغ نمیکردم‌.  حالاسوال شده بود برایم‌که  چرا و چطور حمایت دیگران را نمی پذیرم؟ جایی از زندگی دریافتم‌ که این نوع بودن رشد مرا کُند کرده است. پس  برای سرعت بخشیدن به رشدم‌‌لازم است که خودم را بهتر ببینم. تا بتوانم در صورت نیاز‌ حمایت بگیرم‌. در همین  راستا  بود که دریافتم، شاید من‌ در بخشهایی از مسیر، برای خودم‌ کافی باشم.  ولی در بخشهایی نیز گرفتن حمایت از دیگران می تواند به  کیفیت بودن من‌ و سرعت رشدم  بیفزاید. در اینجا سوالهایی برایم‌مطرح شد .مثلا اینکه چطور در خواست حمایت کنم‌؟ این چالش بزرگی برایم  شده بود. ضمن اینکه درخواست کردن از دیگران برایم کار دشواری بود؛  نه شنیدن سخت تر.  چرا که به غرورم لطمه می زد و حالم  خراب می شد و پشیمان میشدم. دیدن همین  وجه از شخصیتم  واینکه چقدر آدمی نفسانی هستم،  درد بسیاری داشت.من همانطور که قدرت نه گفتن‌نداشتم‌‌،  قدرت" نه "شنیدن را هم نداشتم. در برابر درخواست دیگران فقط انجام‌ می دادم. حتی اگر کار مهمی‌ داشتم‌ آن را زمین می گذاشتم‌ و به کار دیگری میپرداختم‌. همین نشان می داد من‌چقدر انسان تایید طلبی هستم. نکته دیگر اینکه،شکل بودن خودم،  در من این  توقع را ایجاد کرده بود که دیگران نیز باید با من اینطور برخورد کنند. شروع کردم به دیدن خودم.  همین مقوله به من کمک‌ بسیار کرد. تا بتوانم غرورم را در جاهایی که مرا نا کار امد میکند ببینم‌. بتوانم بیاموزم  که چطور پا روی ترس از نه شنیدم بگذارم و به افکار و احساساتی که‌در درونم‌مانع ایجاد می کند تا در خواست کنم،بگذارم وباعث حرکت خودم‌در جهت تغییر بشوم. بیاموزم که  چه جاهایی لازم‌است به الویتهای خودم بپردازم .  و نه گفتن را حق خودم ودیگری بدانم. حتی اگر در یک لحظه این دو مقوله  حال من‌را خراب کند. از آن‌ حال عبور کنم‌‌ و درگیر آن‌ نمانم.

این روزها زندگی هر شرایطی که  باشد. برای آدمی که در مسیر رشد برای خودش ایستاده باشد زیباست. و پر از کار برای انجام‌دادن. چون‌به عنوان انسان  دیدن کمبودهایمان فرصت ژرف نگری  را به ما می دهد. و این‌ بهترین  کار دنیاست. (البته به نظر من)

  هر کس در مسیر زندگی، نوعی از بودن را تجربه میکند که بیانش برای  دیگران خالی از لطف نیست و من نیز از این قاعده مستثنی نیستم. با بیان اینکه چطور در مسیر زندگی قدم برمی داریم‌.  می توانیم‌ منشا خدمتی برای دیگران باشیم.  سخاوت اینکه تجربه های بودنمان را با  دیگران به اشتراک بگذاریم باعث میشود که در یک‌پارادوکس قرار بگیریم.یعنی ضمن‌اینکه راجع به خودمان میگوییم راجع به دیگران هم باشیم. تا انها راهشان را در زندگی آسان تر  بیابند و روند رشدشان سریعتر گردد. 

  در طول سالهای عمرم هر زمانکه انتخاب میکردم، برای آموختن در کنار استادی باشم. خودم را صد درصد می سپردم‌به جریان آموختن وبه  شک‌وتردید در طی دوره بها نمیدادم‌. همیشه یادگیری برای من‌ ارزش بوده است. به همین علت  کلاس  برایم یک‌امر جدی و لذت بخش بوده و هست. آن را یک سرگرمی صرف نمی دیدم .  با تمام‌ وجود آموزه های آن کلاس را به کارمی بستم. یعنی با موضوع سطحی برخورد نمیکردم.وهمین در من شعفی برای حرکت‌در جهت کیفیت روزهایم  ایجاد میکرد. سمت وسوی زندگی ام را جوری قرارداد که بتوانم‌انسان تاثیر گذار تری در زندگی باشم. 

نکته دیگری که لازم می دانم مطرح کنم‌. این است کهدر این سالها گاهی نیز پیش می آمده  که  با استاد یک کلاس نمی توانستم،  ارتباط برقرار کنم و کلامش را نمی فهمیدم در چنین مواقعی لزومی به ادامه  نمی دیدم. 

  یا اینکه  یک جایی،  مسئله ای در زندگیم پیش می امد ، که آن زمان نمی توانستم خودم را طوری قوی کنم که،  هم آن اتفاق را راهبری کنم و هم کلاس را پیش ببرم. و همین باعث شده از آن کلاس صرف نظر کنم. واین خودش عاملی میشد تا در اولین هشیاریها شروع به قوی تر کردن خودم بکنم. این روزها که نسبت به آنچه که گذشته و هست نگاه میکنم‌. متوجه هستم در نقطه هایی که نتیجه مطلوب را نگرفتم. انتخاب به وقت یا مناسبی نکردم.

به تجربه من‌ هر چه در زندگی زودتر بتوانیم،  نسبت به  خواسته های قلبی خود،  آگاه شویم  و الویت بندی مناسب بکنیم. در  این مسیر هفتاد ،هشتاد ساله ی  زندگی، انتخابهای به وقت و مناسب بیشتری را تجربه خواهیم کرد در نتیجه  روند رشدمان سریعتر میشود و زندگی با تمام فراز و نشیبهایش برایمان لذت بخش تر می گردد.‌ 

از نو جوانی عادت داشتم که هر کتابی را که میخواندم. جملاتی از آن را که جالب به نظرم‌ می آمد،  در یک دفتر بنویسم. و گاه خلاصه ای از آن را نیز می نوشتم. و حتی اگر فیلم سینمایی را میدیدم و جمله ای از یک هنر پیشه برایم جذاب بود ثبت میکردم. این کار را در مورد کلاسهایی که می رفتم و برنامه هایی که در باب روانشناسی، عرفان، شعر ، فلسفه که میدیدم،  نیز انجام میدادم و عادت داشتم بعضی از روزها،  دفترم را باز کنم. مطالب نوشته شده در آنرا بخوانم و در موردشان فکر کنم و همچنان این روش را دارم.

این نوشتن به شکلهای دیگری نیز به مرور به زندگیم وارد شد. یکی از برجسته ترین اشکال آن که نه سال گذشته با آن بوده و هستم. نوشتن اولین لحظه بیداری است؛ که  اسم آن صفحات صبحگاهی است،  که به پیشنهاد جولیا کامرون در کتاب راه هنرمند (با شروع گذروندن دوره این کتاب) در  زندگی روزانه من‌ جا باز کرد، و اتفاق شگفت انگیزی را رقم زد. چرا که باعث شد به مرور من‌ترسهایم راببینم. جسارت رویارویی با آنها را پیدا کنم‌.و دست به عمل بزنم. همینطور هر روزم را با رهایی بیشتری آغاز کنم. با نوشتن صفحات صبحگاهی ذهن من سبکتر شد. این روزها وبلاگ نویسی و آزاد نویسی نیز جای خودشان را روزهای من‌پیدا کرده اند.

نوشتن باعث شد که من  به درونی ترین  و پنهان ترین افکار خود نیز پی ببرم‌. گاهی شگفت زده شوم که این اندیشه در من‌بود و من‌از آن غافل بودم. در مسیر رشد،  مطالعه ونوشتن  دو بال پروازیک انسان هستند.و همانطور که با یک بال هیچ پرنده ای نمی تواند از زمین بلند شود با یکی از این دوبودن ، ما را از رکود فکری نجات نمی دهد.

چطور یک انسان می تواند، افق دیدش را گسترش بدهد ؟ یکی از راههایی که می تواند در این مسیر کمک‌کننده باشد ، مطالعه کردن است. البته اگر فقط در حیطه آنچه عقیده و فکر خود و تایید‌ آن مطالعه کنیم. دید ما  باز که نمیشود ، هیچ؛  بلکه آدم بسته تر و محدود تری میشویم‌ .  زمانی که انسان به خودش فرصت خواندن  کتابهایی را بدهد که دیدگاههای مخالف دید اورا داشته باشند. و با انسانهایی هم‌نشین بشود که با اودر یک‌مسیر فکری و عقیدتی نیستند. این راهی است که به گسترش وجود خودش کمک‌میکند.وبه مرور آدمی میشود که به هیچ عقیده ای محدود نمیشود و با عقیده دیگران  که کاملا شخصی هست و به جامعه وافراد دیگر آسیب نمیزند، مخالفت نمیکند. چرا که همینطور که برای خودش حق انتخاب قائل است.برای دیگران نیز.  

یک‌نگاه به سالهای خیلی دور زندگیم‌که‌میکنم میبینم چقدر از دوران نوجوانی عاشق خدمت کردن،  از نوع آگاهی بوده ام.

شاید ۱۵ساله نشده بودم که تابستانها به روستاها می رفتم و کتاب خانه مدارس را تجهیز می کردمو برای بچه ها کتاب می خواندم. خودم بیشترین لذتی که تجربه کرده ام لذت مواجهه با اندیشه بزرگان دنیا بوده است. در زندگی قدم‌ در مسیری گذاشته ام، که توانسته است از من‌انسان‌عمیق تری بسازد.  از اینکه شاگردی کنم‌، تا به امروز هیچ وقت خسته نشده ام. چون‌ میدانم هر چه دانسته هایم زیاد باشد ؛ ندانسته هایم بی مرز است.‌ در ارتباط با دیگران، فارغ از اینکه انسانی که با او در ارتباط هستم صاحب چه دین وچه ملیّیت و چه نژاد و جنسیتی هست. با اوارتباط برقرار میکنم. 

در این سالها بالا وپایین های زیادی شدم وهمه انها را برای رسیدن به این مرحله لازم میدانم. 

تمام آن کارهایی که شاید به نظر خودم یا دیگران اشتباه بوده را عامل رسیدن به دید امروزم می دانم‌. از اشتباه نمی ترسم . ولی جاهایی را که اشتباهی را سالها تکرار کرده ام‌  وعاملی برای کند شدن حرکتم شده، را نیز میبینم و متوجه میشوم که در آن درسها دانش آموز کند فهمی بودم. حالا هوشیارانه تر از قبل قدم برمیدارم. و میدانم که‌تا زنده هستم تنها آموختن است. که به من نیروی زندگی میدهد. 

پس بهترین ساعات روزم را به مطالعه می گذارنم.

امروز به زندگی این مقوله درگیر با نفس کشیدن، فکر میکردم،  که به نظرم رسید، چی میشه در این مسیر ما اونطوری که باید و شاید از زندگی بهره مند نمی شیم‌؟ وقتی مابه عنوان پدر ومادر یا متولی جامعه، کودکیه بچه هامون‌رو آلوده به یک‌دیدگاه مذهبی یا تعصبات فرهنگی و اجتماعی می کنیم .  در واقع،  بچه ها رو دریک قالب قرار می دهیم‌. این  بزرگترین خیانتی هست که به  بچه ها مون می کنیم‌. چرا که  هر روز فرزند ما در یک دو گانگی دست وپا میزنه ؛  که خواسته قلبیش چنین است و آیا  خواسته در این قالب جا میگیره یا نه؟  و این برای هر کس می تونه سر درگمی بیاره . همین دست وپا زدن در با تلاق اندیشه تحیمل شده  است که فرصت فکرکردن رو از او میگیره  و باعث میشه مسیر رو پیدا نکنه.  این روزها زندگی رو می بینم‌که‌خیلی قشنگ‌تر و بدون دغدغه های تحمیلی میشه گذروند. در جهت خواسته ها به راحتی میشه حرکت‌کرد. واین مقوله وابسته به یک عبور و گذر هست. شاید بهتر باشه، بگم‌، اگر ما ایستادیم برای کیفیت؛  باید یاد بگیریم، از قید بندهای بسته شده به دست وپاهامون رها بشیم و آنقدر رها با زندگی برخورد کنیم‌که در لحظه،  خواسته هامون ، که روشن وشفاف در ذهنمون شکل میگیره رو ببینیم و با آزادی عمل واندیشه  در مسیر خواسته هامون قدم‌برداریم. 

الان داشتم به خودم‌نگاه میکردم‌که‌ قبلا وقتی یه‌گفتگوی سخت اتفاق می افتاد. چقدر از نظر ذهنی درگیرش میشدم و حال خودم رو خراب میکردم. گاهی میشد توی یک‌گفتگو انقدر گیر میکردم‌ که‌روزهای زیادی رودرگیر سر درد میشدم. اما با اتفاقی که دیشب وامروز افتاد. دیدم که‌ چقدر از یک‌گفتگو سریع عبور میکنم. وحتی وقتی در مورد اون‌گفتگو اگر حرف میزنم‌ ذره ای در درونم ‌دچار استرس نمی شم.  رشد یعنی سرعت عبور ومن آنقدر سریع عبور کردم که‌ باید به خودم  تبریک‌ بگم. برام‌ خیلی مهمه که‌در هر اتفاقی خودم روببینم. تا بتونم برای کیفیت خودم‌ کار کنم. جمله جالبی رو خوندم‌که می گفت درست دیدن فضیلته و من‌  برای اینکه خودم رو درست ببینم و روی رو خودم‌کار کنم‌خیلی تلاش کردم. در روند رشد  زیاد بالا پایین شدم. ضمن اینکه درک هم می‌کنم‌دیگران رو و توقعی هم ندارم که آنطور که من دوست دارم باشند.  تفاوت آدمها ست که دنیا رو زیبا میکنه.

مدتهاست که برنامه هام رو در ذهنم ترسیم میکنم و کاملا برام‌ هر روز روشنه که چه کارهایی رو باید انجام بدم. خیلی کم‌اتفاق میفته که طبق برنامه  پیش نرم. البته الویتهام در هر روز مشخصه و معمولا بین سه تا پنج الویت اول برنامه هر روزم‌رو انجام میدم‌. البته پیش اومده که‌گاهی به علتی مثل بیماری چند روزهم،  به هیچ کارم‌نرسیدم . به این روزا میگم‌" استثنا" .   یک روز ازهفته، فقط خوش می گذرونم مثلا با یک‌دوست اون روز رو سپری میکنم‌ .‌... یا فقط به خودم می رسم. به نظرم میاد. این طوری به نیرومند موندم‌توی مسیر خیلی کمک‌میکنه. چیزی که  برام‌ جذابه این هست که توی همین روزها جرقه های خوبی در ذهنم زده میشه که وقتی اونها رو جایی ثبت میکنم باعث میشه کارهام در طول هفته ی  بعد،بهتر پیش برن. این روزها رهایی بیشتری رو تجربه می کنم. خیلی مدیریت ذهنم‌بهتر شده.  یکی از ارزشهای برنامه ریزی این هست که خوراک‌ذهنت رو آگاهانه  بهش می رسونی. بنابراین آرامش بیشتری رو تجربه  می کنی. 

یه شعار دارم که خیلی وقتها راه رو باز میکنه برام.   "حتما یه راه دیگه هست." و همین  باز دیدن مسیر به پرورش فکر که همان اندیشه ورزی هست  و آرامش قلبم  کمک‌میکنه. 

صبحها زود‌بیدار می شم. همین بیدار شدن باعث میشه سه ساعت اول صبح متعلق به خودم باشه (حتی در روزهای آزادم) و کارهای زیادی رو در جهت برنامه ریزیم انجام بدم. و جا موندن از برنامه تقریبا غیر ممکن‌ میشه.‌