رویای من

این روزها که مرگ‌ ، زندگی ما را زیر یوغ خود برده است. با لمس مرگ به استقبال زندگی می رویم‌.

ما که بین دو نیستی، دو مرگ فقط چند دهه قرار بود زندگی کنیم.

حالا باید ققنوس وار هر روز از خاکستر خود برخیزیم.

در نهایت بالندگی به آتش سپرده شویم.

سوختن خود ودیگری را به نظاره بنشینیم. سپس اشکهای شورمان در ترکیب با خاکستر، گل وجودمان را شوریده میکند و با شورش بر علیه دزدان زندگی به پرواز در می آییم.

هر بار از خاکستر هر ققنوس، ققنوسانی متولد میشوند. که شوریده تر ققنوسان قبلی اند.‌

شنیده بودیم مرگ‌ از تعداد کم‌میکند. این روزها میبینیم که مرگ بر تعداد می افزاید.

سعدی در مصرعی گفته است:" من خود به چشم‌ خویشتن دیدم که جانم میرود." من نیز هر روز با شنیدن خبری از کشته شدن انسانها در جاهای مختلف سرزمینم به دست هم‌ میهن خود، چنین حالی را تجربه میکنم. انگار با هر خبر جان از تنم بیرون میرود. تا اندازه ای که اغلب اوقات بی حس و حال می افتم. می دانم با تن آسیب دیده از رنجهای بزرگ زندگی خودم، نه استرس برایم خوب است و نه شنیدن خبر ناراحت کننده؛ اما شرایط موجود متاثر کننده است و نمی صود بی تفاوت از کنارش گذشت.‌ من نمی توانم خود خواهانه چشم و گوش بر مصائب این روزهای کشورم ببندم و جوری باشم که‌انگار به قول حمید طالب زاده:"همه چی آرومه من‌چقد خوشبختم. "

این بی جانی به قلمم نیز سرایت کرده بود.،زیاد نمی توانم ، بنویسم.

نمیدانم چطور میشود به خاطر ماندگاری به راحتی عده ای از جوانان را برای به جان یکسری دیگر انداختن، تحریک کرد. از خشم و خشونت بیزارم. خشم، کینه میزاید. کینه، تعصب به وجود می آورد.‌ تعصب، مطلق گرا شدن و مطلق گرایی، اسباب "من همه ی حقیقتم" را فراهم میکند .‌ پس از آن دیگر به راحتی می توان مخالف را سرکوب کرد. چون هر مخالفی مقابل حقیقت مطلق ایستاده است. بپذیرییم که همه ما انسانیم و همه حق مساوی برای زندگی کردن داریم. ما با تمام نقصهایمان‌ کاملیم. اینطور هر روز برای فهم بهتر زندگی می ایستیم و بهترین هر روزمان را زندگی می کنیم. یعنی باور میکنیم بهترین هر روز ما فقط بهترین همان روز است. و فردایی اگر باشد، بهترینمان با امروز متفاوت است.