رویای من

این روزها که آتش بس پانزده روزه هنوز ادامه دارد و شاخ و شانه کشی طرفین درگیر به شکلهای مختلف ادامه دارد. ما مردم در ابهام زندگی میکنیم. تجربه ی تلخ این روزها روانهای ما را در تخریب هر روزه قرار داده است. فردا چنان در ابهام است که امید را ناامید می کند. فردا دروغی بیش نیست را سالها نوشته ام و گفته ام. اما این روزها در لایه ای عمیق تر از زندگی، آن را تجربه میکنم. عمیق ترین لایه ی زندگی بقا است. این روزها بقا چنان به خطر افتاده است که دیگر زندگی معنایش را از دست داده است. بی ثباتی در همه ی ابعاد زندگی رخنه کرده است واین بی ثباتی را حتی بچه ها درک کرده اند. زندگی در همین لحظه بدون هیچ چشم اندازی برای انسانی که به دنبال جاودانگی به هزار دین و فرقه و نگرش رو آورده است و به اصطلاح متمدن شده داست نیشخند میزند. سالها پیش یک سریال ژاپنی از تلویزیون پخش میشد به نام از سرزمین شمالی جمله ای هر بار در اول یا آخر فیلم گفته میشد که این روزها بسیار به ذهن من خطور می کند. "زندگی منشوری ست در حرکت دوار" از آنجا که منشور از هر زاویه اش رنگی رخ می نماید و این نمایش، ذهن را چنان درگیر خود میکند که انگار قرار است اتفاق دیگری و یا بهتری رخ دهد.در واقع ما را فریب میدهد زیرا که در هر برهه از زندگی در نهایت به این میرسیم که زندگی این دور زدن و دور خود چرخیدن و مدام به اول راه رسیدن و تکرار کردن است. انسانهای اولیه تمام زندگیشان خلاصه شده بود در تنازع بقا و این روزها میبینیم که هنوز. در همان نقطه قرار دارد. آن روزها تمام لباسشان پوست حیوان با برگ بزرگ درختی بود(البته قبل از آن همچون دیگر حیوانات بی هیچ پوشش جز موی بدن خودشان)و امروز با پوششهای که برگرفته از متمدن شدن این موجود، با فکر کردن به آن رسیده است باز در همان نقطه قرار دارد. این ابزار و پوشش فقط کاغذ کادوی این حیوان ناطق را تغییر داده است. وگرنه ما همان هستیم که بودیم. شاید بعضی اوقات فکر کنیم. ایستادن برای بقا اولین و سطحی ترین لایه برای رشد است. این روزها میبینیم که عمیق ترین نیز هست.‌ این آگاهی میتواند نگرش ما را برای ادامه زندگی تغییر دهد. شاید دست از این همه ادای متمایز بودن به هر دلیلی که برای خود متصور هستیم را برداریم و به جای ستیز و بدخواهی و مرگ برای دیگران، با هستی و انسانهای دیگر از در صلح در آییم